Eindspel, Haarlem en Delft 12 & 13-12-2019

Na Haarlem (uitverkocht) en gisterenavond Delft (uitverkocht) is er een einde gekomen aan de 2019-versie van Beckett’s Eindspel. Tegelijkertijd opgelucht en een gevoel van jammer! Opgelucht omdat het een zware inspanning was, jammer omdat in die tekst nog zoveel te ontdekken was. Als Theater Rotterdam het repertoire systeem van ITA zou aanhangen dan zouden we deze voorstelling nog tot in lengte van jaren kunnen spelen, maar ja, ze hebben andere plannen. Misschien na de vacantie nog een paar, zou ik wel fijn vinden, kunnen we er nog verder mee komen. Verslag van de twee laatste vrst. volgt nog. Eerst beetje uitslapen.

 

 

Eindspel, Leiden 7-12-2019

schilderij Bram van de Velde

Rembrandt en Beckett, bien étonnés de se trouver ensemble.

Leiden, uitverkocht, ook slecht-zicht plaatsen. En dat voor Beckett. In deze dagen! Vooraf naar de Lakenhal geweest om de jonge Rembrandt te helpen zoeken. Ook afgeladen met bezoekers. Nederland, wat ben je toch onvoorspelbaar in je culturele gedrag. Rembrandt, nationale trots, en dat soort overwegingen, serieuze kenners die familieleden uitleggen wat een stok links onderaan een ets betekent. Een bannelling-prinsje met dezelfde wereldvreemde uitstraling die je nu ook nog bij te beschermd opgevoede kinderen kan tegenkomen, niet ontvankelijk voor de gruwelen om hen heen. En boven de jonge Rembrandt op de tweede verdieping hingen modernere schilders, waaronder de broers Van de Velde.” Ik heb een gek gekend, die dacht dat het einde van de wereld was gekomen, hij schilderde, ik mocht hem graag.” citaat uit Eindspel, dat ik s’avonds in die volle Schouwburg moest zeggen. Voor het eerst zag ik er een beeld bij, een beeld dat ik meteen met een gekte in verband bracht. Van de broer van de vertaalster Jacoba van Velde, die het merendeel van de Beckett stukken vertaald. Deed me wel wat. Hingen ook hele mooie gedichten op de trapwanden afgedrukt, hele mooie, indringende gedichten, in grote letters, gedichten van vele vierkante meters… . “een bééétje poezie…” dat tekstje kreeg ook een diepere betekenis.